Od Pila "Mech" cz. 7 (cd. Regis)

Jesień 1457

 Pil czujący w swoim ciele jedynie zakwasy spowodowane wczorajszym treningiem, wygramolił się z odziwo wygodnego, białego niczym śnieg łoża i rozejrzał się po pokoju. Nie miał okazji go zbytnio poprzeglądać ostatniego wieczora, ponieważ jak tylko dostrzegł łóżko, rzucił się na nie i momentalnie zasnął.

Spoglądając w prawo na końcu pomieszczenia zauważył biblioteczkę z paroma zaniedbanymi książkami, stojąc obok świeżo naprawionego, ciemnobrązowego biurka.

Po jego lewej stronie natomiast, stała drobna, drewniana szafeczka nocna ze zgaszoną świeczką na szczycie. Na ścianie tuż nad regalikiem była cienka, ledwo trzymająca się półeczka z paroma podartymi, w pełni zapisanymi papierami. Młodzieniec pełen zainteresowania chwycił z wierzchu parę kartek. Ciężko było mu się rozczytać, ale mimo tego dowiedział się o istnieniu niejakiego przywódcy, imieniem Slass sprzed prawie 200 lat.

Po chwili oceniania wnętrza wziął się za ścielenia łóżka i ruszył w stronę drzwi, a następnie parteru, gdzie spotkał Regisa.

– Dzień dobry - powiedział uczeń.

– Witaj - odparł mentor.

– A więc? Czego planujesz mnie dzisiaj nauczyć? - zapytał z lekkim uśmiechem.

– Skoro potrafisz walczyć, a raczej wiesz jak się tego nauczyć, na zwierzętach też się już znasz, to zostało nam tylko pokazać ci jak się poluje - wyjaśnił spokojnie.

– Czy to znaczy, że będziemy dziś na coś polować? - spytał z podekscytowaniem w głosie.

– Tak, ale na nic wielkiego - wytłumaczył nauczyciel.

– Tak czy siak, będzie zabawnie! - wykrzyczał radośnie Pil.

– Jak uważasz. Skończę herbatę i przyszykuje sprzęt.

<Regis?>

Od Regisa "Uderzenia młota" cz. 2

 Jesień 1457

Języki ognia trawiły paliwo, podnosząc temperaturę. Podłużny kawał metalu nabierał coraz jaśniejszej barwy, przyjmując energię z wnętrza pieca. Gorąc kuźni był wyjątkowo wysoki, nawet jak na jej standardy. Metale, z których Astram wykonywał miecz, potrzebowały wyższej temperatury niż stal, z która zazwyczaj obcował, nie mówiąc już nawet o metalach kolorowych. Po pewnym czasie wyjął przyszłą głownię, i przy pomocy uderzeń potężnego młota, kolejny raz formował jej kształt. Gdy jej temperatura nazbyt opadła, znów znalazła się w komorze. 

Czynności te powtarzał przez kilka godzin, aż zmęczenie wzięło górę. Odłożył ostrożnie element do powolnego przestygnięcia, by przez przypadek go nie zahartować i nie zniszczyć materiałów jak i naprawdę wielu godzin prac, ciągnących się od wielu dni. Siadł przy dużej ladzie, gdzie zazwyczaj dobijał interesów. Nastellion widząc zmianę w pracy właściciela, podniósł na chwilę łeb, po czym wrócił do odpoczywania i wylegiwania się w ciepłym spokojnym koncie. Spojrzał zmęczony na plany, zgodnie z którymi wykonywał zamówienie. Gdy je przyjmował, wiedział, że będzie ono ciężkie, teraz jest jednak w stanie nazwać je największym przedsięwzięciem swojej kariery. Zakładał, iż ten etap prac skończy za nie więcej niż dwie doby. Będzie wtedy mógł dać znać Regisowi o postępach i potrzebnym jego udziale w dalszej części. Miał jednak nadzieję, że niedługo sam się pojawi obejrzeć postępy prac. Nie musiałby dzięki temu nadmiernie obcować ze światem zewnętrznym, a przede wszystkim z ludźmi.

Tę chwilę rozmyślań przewał dźwięk otwieranych drzwi pracowni. Nadzieje kowala się spełniły. Łowca ubrany w ciemnoszary płaszcz zbliżył się do lady.

– Witaj Astramie. Jak idą prace?

Rzemieślnik bez słowa wskazał ręką na stygnący przedmiot

– Jeszcze dddo dwóch dni i będzidzie gotowe. – odparł speszonym głosem. Wymianę zdań prowadzili już wiele razy, zawsze jednak postać wprowadzała go w niepewność.

– Najcięższa część prawie na nami. Ciesze się. – Po tych słowach wyjął spod otulającego go materiału sakiewkę wypełniona drobnymi przedmiotami, po czym położył ja na stół. – Kolejna część zapłaty.

Kowal zajrzał do środka.

– Kamienie szlachetne? – spytał zdziwiony.

– Idą niepewne czasy, to lepszy środek płatniczy niż jakakolwiek waluta. Żegnaj Astramie. Do zobaczenia za dwa dni.

Po zakończeniu wypowiedzi sylwetka zniknęła za drzwiami.

Właściciel przybytku spojrzał na swojego psa, którego całe zajście w żadnym stopniu nie poruszyło. 

C.D.N.

Od Shena "Jesteś ze Wschodu?" cz. 9 (cd. Shiranui)

Jesień 1457

Błysnęło srebrem. Shen wziął szybki zamach przez ramię i spróbował wycelować w nieznajomego. On jednak momentalnie odskoczył. Hikari również odsunęła się na odległość kilku metrów, ale w przeciwnym kierunku.

– Nie przeszkadzaj mi, jakbyś mogła.

– Nie ma mowy – syknęła, ostentacyjnie poprawiając kąt ułożenia wachlarza.

W normalnych warunkach pewnie przeszedłby przez niego dreszcz irytacji, ale teraz nie miał na to czasu. Z dłoni nieznajomego wytrysnęły długie szpony, gotowe do odparcia ataku. Był szybki, Shen pozbawiony był tego atutu, dzierżąc ciężki miecz. Wykonał kolejny zwrot, ale materiał ubrań świsnął. Trysnęło krwią, czerwoną, choć wyjątkowo ciemną.

– Za wolno – powiedziała melodyjnym głosem Hikari. Nieznajomy chwycił się za bok i rzucił im nienawistne spojrzenie. Jego pazury dodatkowo się wydłużyły.

– Gratuluję. Wkurzyłaś go bardziej – mruknął Shen. Nie czekając dłużej, rozpędził się w kierunku przeciwnika i kopnął go z całą siłą, jaką mógł zdobyć, w kierunku źródełka. Jego ciało uderzyło o głaz, woda zmieniła swój bieg. Ryby w oczku zaczęły uciekać przed napływającą w ich kierunku krwią. Nieznajomy miał jedną stopę we wodzie. Dopiero wtedy Shen zauważył, że była naga i przysprzona licznymi przebarwieniami. Zamigotały złotem pod wpływem magicznego źródełka.

Nim zdołał cokolwiek więcej zrobić, Shen upuścił miecz, nie dbając gdzie dokładnie wyląduje, i dobył sztyletu. Mężczyzna chciał poruszyć głową, ale nim to zrobił, już miał lodowate ostrze przy szyi. Dopiero wtedy Shen zrozumiał, kogo mu on przypominał. Jego czerwone oczy poszerzyły się, a twarz posiniała.

– Co jest? Czemu go nie zabijesz? – zapytała Hikari.

Nieznajomy wyglądał jak Avrion. Shen zacisnął mocniej palce na rękojeści sztyletu. Nie wyglądał zupełnie jak on, choć istniało niezaprzeczalne podobieństwo. To mogła być iluzja. W ten sposób żądając od niego litości. Nie zamierzał jednak dawać drugiej szansy. Ani jemu, ani Avrionowi.

– Hej, patrz, on ma jakiegoś robala na kostce – powiedziała nagle dziewczyna.

Poluźnił nieco uścisk i spuścił wzrok. Wówczas mężczyzna wykorzystał chwilę jego nieuwagi, aby odeprzeć atak.

<Shiranui?>

Od Pila "Jagody" cz. 3

 Jesień 1457

Zniecierpliwiony chłopak pełen podekscytowania runął w stronę lasu z wiedzą o nowopoznanym zaklęciu. W momencie, gdy dobiegł do celu i ujrzał powalony przez niego pień nie mógł się już doczekać, aż przetestuję czar.

Podbiegł do przewróconego drzewa i w chwilę z ekscytacji przepełnił go spokój wraz z opanowaniem. Zamknął oczy oraz wysunął przed siebie siekierę i przejeżdżając dłonią po ostrzu, wygłosił inkantacje:

– Skarp - wyszeptał z lekkością, ale i ze skupieniem pod nosem Pil.

Momentalnie poczuł wokół grotu ciężką aurę. Otworzył oczy i spojrzał na topór. Był cały owinięty w jasnoczerwoną, wymieszaną z lekkim różem szatę, wijącą się niczym wściekła żmija.

– Działa! - wykrzyczał radosny młodzieniec.

Wypełniony zachwytem bez chwili namysłu wziął mocny zamach i przywalił z całej siły w potężny pień. Okazało się, że przy pomocy zaklęcia godzina rąbania zamieniła się w jeden zamach. Nie tracąc entuzjazmu powalił parę kolejnych drzew i podzielił na części w kilka minut.

Dzięki magii nie zmęczył się zbytnio pracą, a więc bez problemu zaczął targać bele do miejsca, w którym miał powstać jego dom.

Doniósł ostatni kawałek drzewa i  zamierzał bezzwłocznie zacząć budowę. Jednakże jednocześnie pomyślał, aby znów spojrzeć do księgi w celu znalezienia kolejnych sposób na przyspieszenie wysiłku.

Po niedługiej chwili przerzucania stron, znalazł rozdział o lewitacji i czarach zmieniających wagę przedmiotów. Przeczytał tom jeszcze szybciej, niż poprzedni i wziął się za konstrukcję mieszkania.

<C.D.N>

Od Regisa "Mech" cz. 6 (cd. Pil)

 Jesień 1457

Wyszli na zewnątrz. Regis ze schowka wyjął dwa kije, po czym jeden podał Pilowi.

– Nie zaczynamy z mieczem? – spytał zdziwiony chłopak

– Najpierw chcę zobaczyć, co potrafisz. A teraz zaczynamy, przygotuj się.

Stanęli naprzeciwko siebie, przed domem na otwartym polu. Chmury zasłaniały niebo, blokując ostre promienie słońca. Wiatr lekko smagał korony drzew, strącając pojedyncze z pozostałych liści. Przy ziemi delikatnie bujał, resztkami stojących traw. 

– Postawa – powiedział gospodarz twardo.

Listig ustawił się, jak uważał najlepiej.

Zaczęli się do siebie zbliżać. Młodszy zaatakował pierwszy, robiąc zamach i próbując uderzyć od boku, cios został jednak odbity, a odrzut z uderzenia przeszył ręce napastnika. 

Zanim zdążył otrząsnąć się z kontrataku, pałka leciała w jego stronę, zatrzymując się kilka centymetrów od twarzy.

– Jeszcze raz, postawa – odparł starszy łowca, wycofując się i opuszczając broń.

Gdy lekkie oszołomienie zeszło, uczeń wykonał polecenie.

– Jeszcze raz walczy… – Nie dokończył, odepchnięty falą zaklęcia – Co to miało być? – Powiedział z wyrzutem, podnosząc się z ziemi.

– Dlaczego cię przewróciłem?

– Noo… użyłeś zaklęcia.

– A ty co wtedy robiłeś?

– Stałem.

– Jak?

– No z postawą, jak mówiłeś – głos chłopaka brzmiał na coraz bardziej poirytowanego.

– Jeszcze raz, ustaw się. – Pil znów się przygotował. Regis zaatakował, uderzając o kij rywala, wytrącając go z równowagi – Źle robisz.

– Tylko stoję! 

– No właśnie. Za blisko trzymasz nogi, w zbyt prostej linii. Lepiej się rozstaw. Powtarzamy.

Znów stanęli naprzeciwko siebie. Pil zastosował się do zaleceń. Tym razem starszy łowca ruszył pierwszy. Atak był równie silny, nie wytrącił jednak z równowagi Listiga. 

– Widzisz, tak lepiej. – rzucił krótko.

Sparing trwał do zachodu słońca. Przybysz poprawił kilka kwestii w swojej technice, wiele jednak zostało.

– Ostatni pokój na górze, możesz tam spędzić noc. Jutro pokażę ci jeszcze kilka rzeczy.

– Wielkie dzięki.

C.D. Pil

Od Regisa "Spławik" cz. 3

 Jesień 1457

Był w drodze kierującej go z powrotem na miejsce utraty wędki i spotkania z wodnym stworem. Miał ze sobą nieduży bagaż i materiałowy worek; nieznacznie obciążony. 

Gdy przybył na miejsce, wbił kawałek od brzegu kij z przyczepionym do niego sznurkiem i wydobył z tobołka główną przynętę. Scurka uśpionego zaklęciem przywiązał i zostawił, by obudzony zwabił drapieżnika. Odszedł na pewną odległość. Skrył się w dużym pęku traw i rozpoczął oczekiwanie. 

Po kilkudziesięciu minutach szczurzy stwór się obudził. Nie był zadowolony z zaistniałej sytuacji. Niemal od razu zaczął się rzucać i próbować wyrwać. Zamieszanie zwabiło potwora, nie tego jednak, na którego czekał. Terrawit przyszedł od strony bagien. Szybkim ruchem złapał gryzonia i silnymi ruchami głowy rozszarpał go. Zaczął pożywiać się, ignorując otoczenie. Był to jego błąd. 

Na akwenie pojawił się nieznaczny ruch. Duże cielsko zaczęło wyłaniać się z głębi. Podłużny ciemny kształt powoli i bezszelestnie wysuwał się po brzegu. Wielka ciemnozielona głowa powoli otwierała przepastny pysk. Po chwili skoczył, łapiąc drapieżnika za tylne kończyny. Krzyk przerażenia przeszył powietrze, nie trwało to jednak długo. Tungo wycofał się z powrotem w otchłań, a z dźwięków zwierzyny pozostało kilkanaście sekund bąbli powietrza, będących pozostałością po ostatnich chwilach walki o życie. Mętną toń zakryła ślady wydarzeń.

Regis został jeszcze chwilę po zakończeniu widowiska.

– Ciekawe, czy będzie kiedyś na niego zlecenie? – Powiedział do siebie po cichu – Na razie jest jednak pożyteczny. 

Podsumowanie stycznia 2023

Cześć.

Niestety tego podsumowania nie napisze Thor, tylko ja (pewnie macie mnie dosyć, no nie?). Ten czas minął szybko, na pisaniu kolejnych egzaminów oraz kończeniu wszystkich spraw związanych z semestrem zimowym. Być może Gildia Łowców była w tym czasie przystępną odskocznią od codziennej nauki. Teraz część z Was uda się na upragnione ferie, a w życiu niektórych niewiele się zmieni.

To wszystko jest w porządku. Piszcie kiedy chcecie, kiedy Was tylko palce zaczną świeżbić do dotknięcia (może zakurzonej nieco) klawiatury.

Ranking słów

(z podziałem na osoby)

1. Regis - 8 253 słowa
2. Wrona - 5 667 słów
3. Desumi - 5 246 słów
4. Rafi - 4 714 słów

Łącznie licząc będzie to 23 880 słów w niespełna miesiąc od ponownego otwarcia bloga! Szliśmy łeb w łeb, choć nie powiedziałabym, by choć przez moment ktokolwiek był blisko Regisa.

Gratuluję wszystkim wkładu i zaangażowania. Nie sądziłam, że tak szybko odzyskamy formę! Teraz pozostaje tylko mieć nadzieję, że ją utrzymamy.

Ranking opowiadań

(z podziałem na postaci)

1. Regis - 18 op.
2. Lestat - 14 op.
3. Pil - 13 op.
4. Shen - 6 op.
5. Shiranui - 5 op.
6. Avrion - 3 op.

Łącznie naskrobaliśmy całe 59 opowiadań, co daje średnią niemal 12 opowiadań na postać oraz przeciętną długość wynoszącą 404 słów. Nie długo, nie krótko, lecz przystępnie.

Nie mam głębszych przemyśleń, zatem to znak by kończyć (i wrócić do nauki).

Życzę powodzenia w egzaminach oraz dalszym pisaniu!

Wrona